Het is rond 11.30 uur als teamlid Romy in de kleinschalige woning voor mensen met #dementie de tafel begint te dekken voor de lunch. De borden worden neergezet, servetten, het beleg en het brood. De tafel is ‘klaar voor de start van de lunch’. Vrijwel direct komt bewoner Kees aangelopen en hij gaat aan tafel zitten. Zijn rechterhand beweegt zich naar het brood dat op tafel is neergelegd. Maar Romy zegt tegen Kees ‘even wachten, we gaan zo eten’. Heel even stopt Kees en dan herhaalt het tafereel zich, een keer of 10. ‘Even wachten, tot we er allemaal zijn, even wachten…’. De irritatie bij Kees loopt zichtbaar op. En die sfeer is moeilijk te keren als de lunch rond 12.15 uur ‘echt’ begint.
Als we later in het team hier met elkaar over spreken, valt de naam Kees meerdere keren ‘Kees kan niet wachten’. En dat klopt precies. Kees kan niet (meer) wachten omdat zijn brein hapert door de dementie.
In ons bovenbrein (het denkende brein) zitten functies als ‘de rem op behoefte’ en ‘rekening houden met anderen’. Deze raken door dementie veelal aangetast. Het onderbrein (gevoelsbrein) wordt daardoor leidend in het handelen. Spontaan en impulsief gedrag vervangt daarmee het ‘overdacht’ gedrag.
Als we door de ogen van Kees naar de situatie kijken, zien we echt iets anders. We zien een tafel met lekkers en, spontaan en impulsief, wil ik daar onmiddellijk aan beginnen. De rem op mijn behoefte is immers weg. En dat we ‘met zijn allen’ moeten beginnen, daar kan ik geen rekening meer mee houden.
We maken het mensen met dementie soms onbedoeld heel moeilijk. Door de tafel zo vroeg te dekken (omdat het praktisch is in verband met de lunchpauze van collega’s, omdat het dan maar vast gedaan is, omdat..) zetten we mechanismes in het brein ‘aan’ die we (liever) niet willen aanzetten.
Het team besluit het anders aan te gaan pakken. Rond 12 uur wordt begonnen met het dekken van de tafel, zoveel mogelijk samen met de bewoners. Gemerkt wordt dat langzaam maar zeker ook steeds meer bewoners aansluiten omdat ze de bedrijvigheid opmerken. En zo rond 12.15 uur staat alles en zit iedereen en kan (meestal) gezamenlijk met de lunch worden begonnen.
Klaar voor de start…
Het is rond 11.30 uur als teamlid Romy in de kleinschalige woning voor mensen met #dementie de tafel begint te dekken voor de lunch. De borden worden neergezet, servetten, het beleg en het brood. De tafel is ‘klaar voor de start van de lunch’. Vrijwel direct komt bewoner Kees aangelopen en hij gaat aan tafel zitten. Zijn rechterhand beweegt zich naar het brood dat op tafel is neergelegd. Maar Romy zegt tegen Kees ‘even wachten, we gaan zo eten’. Heel even stopt Kees en dan herhaalt het tafereel zich, een keer of 10. ‘Even wachten, tot we er allemaal zijn, even wachten…’. De irritatie bij Kees loopt zichtbaar op. En die sfeer is moeilijk te keren als de lunch rond 12.15 uur ‘echt’ begint.
Als we later in het team hier met elkaar over spreken, valt de naam Kees meerdere keren ‘Kees kan niet wachten’. En dat klopt precies. Kees kan niet (meer) wachten omdat zijn brein hapert door de dementie.
In ons bovenbrein (het denkende brein) zitten functies als ‘de rem op behoefte’ en ‘rekening houden met anderen’. Deze raken door dementie veelal aangetast. Het onderbrein (gevoelsbrein) wordt daardoor leidend in het handelen. Spontaan en impulsief gedrag vervangt daarmee het ‘overdacht’ gedrag.
Als we door de ogen van Kees naar de situatie kijken, zien we echt iets anders. We zien een tafel met lekkers en, spontaan en impulsief, wil ik daar onmiddellijk aan beginnen. De rem op mijn behoefte is immers weg. En dat we ‘met zijn allen’ moeten beginnen, daar kan ik geen rekening meer mee houden.
We maken het mensen met dementie soms onbedoeld heel moeilijk. Door de tafel zo vroeg te dekken (omdat het praktisch is in verband met de lunchpauze van collega’s, omdat het dan maar vast gedaan is, omdat..) zetten we mechanismes in het brein ‘aan’ die we (liever) niet willen aanzetten.
Het team besluit het anders aan te gaan pakken. Rond 12 uur wordt begonnen met het dekken van de tafel, zoveel mogelijk samen met de bewoners. Gemerkt wordt dat langzaam maar zeker ook steeds meer bewoners aansluiten omdat ze de bedrijvigheid opmerken. En zo rond 12.15 uur staat alles en zit iedereen en kan (meestal) gezamenlijk met de lunch worden begonnen.
Een kleine stap met grote gevolgen!
#betercontactmetmensenmetdementie #bijmijdoetzedatnooit #alzheimer #ikmoetnaarmijnmoeder #blijfdemenszien #signaalgedrag #handigeboekjes