Waar is toch mijn bril?

Waar is toch mijn bril? 

Tijdens de ochtendzorg is mevrouw van Zelm, die lijdt aan #dementie, vaak onrustig. Ze beweegt veel en grijpt de hand van de verzorgende regelmatig vast. Echt onder woorden brengen wat haar zo onrustig maakt, dat lukt haar niet meer.

In het team bespreken we dit. Allereerst zoomen we in op volgorde van de zorghandelingen. Al snel komen we erachter dat mevrouw haar bril op krijgt als  'alles gedaan is' en ze aangekleed klaar zit.

Mag ik naar de keuken?

Mag ik naar de keuken?

Ze staat breeduit in de keuken en zegt met luide stem vol boosheid tegen verzorgende Rita 'je hebt helemaal niet gevraagd of je naar de keuken mag!'. Later vertelt Rita dat dit diverse keren per dag gebeurt. Mevrouw de Wilde woont nu een aantal maanden in de kleinschalige woning voor mensen met #dementie. Het team vindt het wel eens moeilijk, mevrouw wordt boos op medebewoners en de teamleden als ze geen 'toestemming' vragen.

je wordt zo moe.....

Je wordt zo moe....

Ze loopt maar en ze loopt maar, mevrouw De Loor. Elke dag weer.... De verzorgenden zien het gebeuren; ze wordt heel moe en ze blijft maar lopen. Zeggen ze 'kom nou lekker zitten' heeft maar kort effect.

We zien het vaker bij mensen met #dementie. De drang om te lopen.

ik schenk de thee wel in

Ik schenk de thee wel in...

 

De bewoners zitten aan de tafel in de huiskamer voor mensen met #dementie. Het water voor de thee is net gekookt als verzorgende Leonie, tegen mevrouw Bakker zegt 'u wilt vast wel de thee voor de anderen inschenken'. 

Mevrouw staat op en pakt de kan aan. Ze voelt met haar hand aan de buitenkant en zegt terwijl ze naar het aanrecht loopt 'deze is koud'..... Het net gekookte water verdwijnt in de gootsteen.

 

Jullie moeten eens wat met vader gaan doen...

Jullie moeten eens wat met vader gaan doen...

 

De dochter van meneer Radma komt binnen in de huiskamer voor mensen met #dementie. Ze ziet haar vader, zoals zo vaak, met z'n ogen dicht zitten. Als verzorgende Nora langsloopt, schiet ze haar aan en zegt "Jullie moeten eens wat met mijn vader gaan doen, hij zit hier maar de hele dag te slapen". Nora vertelt dat ze dat wel proberen, maar dat hij niet wil. In het team spreken wij hierover.

Wie ben ik? Wie ben ik?

Wie ben ik? 

Mevrouw Wiggers zit aan tafel in de woning voor mensen met #dementie. Haar dochter Rina komt binnen en gaat naast haar zitten. Rina kijkt haar moeder aan en vraag 'wie ben ik?'. Als het antwoord niet komt, probeert Rina het nog een 'denk eens na, wie ben ik?'. Weer komt er geen antwoord en mevrouw staat op en loopt weg.

Rina blijft met tranen in de ogen achter en zegt 'ze herkent me niet eens meer'. 

Moet jij niet eten?

Moet jij niet eten?

 

Aan de eettafel in de huiskamer voor mensen met #dementie wordt warm gegeten. Terwijl de borden vol geschept zijn, kijkt mevrouw Brink verzorgende Lizet vragend aan. Moet jij niet eten? Lizet glimlacht 'nee ik eet zo'. Maar mevrouw Brink herhaalt 'jij moet ook eten'. Lizet zegt vriendelijk 'komt goed'. Het is even stil dan zegt mevrouw 'neem jij maar iets van mij dan'.

kom gezellig erbij zitten...

Kom gezellig erbij zitten....

Er wordt gezamenlijk koffie gedronken in de huiskamer voor mensen met #dementie. Het is gezellig. Alleen mevrouw Labrie schuift met haar stoel naar achteren totdat ze met een plof tegen de muur aan zit. Verzorgende Ria loopt naar mevrouw toe en schuift haar terug "kom gezellig erbij zitten, we zitten aan de koffie". Maar mevrouw is nog niet terug of het schuiven begint weer. Met elkaar bespreken we deze situatie.

Tik, tik, tik.....

Tik, tik, tik.....

Het is stil in de huiskamer voor mensen met #dementie. Behalve dan het harde tikken van mevrouw Beek op tafel. Langzaam beginnen de andere bewoners zich ook te roeren. Het wordt steeds minder vriendelijk naar mevrouw toe "houd nou toch eens op mens" is het mildste dat ze hoort. Maar stoppen met tikken doet ze niet.

Het is een puzzel....

In veel huiskamers voor mensen met #dementie staat een kast vol spelletjes en puzzels, toch zie je zelden een bewoner opstaan en naar de kast lopen om iets te pakken.

In het team van de kleinschalige woning hebben we het hier over. Verzorgende Gerda verzucht 'het moet allemaal van ons komen, de mensen komen moeilijk in beweging'. 

Ja dat is Peter....

Mevrouw Hamers lijdt aan #dementie en woont sinds enkele weken in het verpleeghuis. Ze heeft het goed naar haar zin, alleen als medewerker Peter voor de ADL-zorg komt gaat het iedere keer mis. Al snel heeft het team besloten dat mevrouw moeite ermee heeft om geholpen te worden door een man. Toch, vertellen ze in het overleg, zit dat ze niet lekker.

er gebeurt hier nooit iets....

Meneer de Wit zit aan tafel in de kleinschalige woning voor mensen met #dementie en hij verzucht hardop ‘er gebeurt hier nooit iets’. De medewerkers kijken elkaar aan en ik zie ze denken. Samen praten we erover en ze vertellen dat ze erg hun best doen om leuke activiteiten te verzinnen maar dat meneer vaak niet mee wil doen. Uit het gesprek blijkt ook dat meneer veel van de dagelijkse dingen uit handen wordt genomen.

Vrolijk kerstfeest....

Vrolijk kerstfeest...

 

In de huiskamer van de kleinschalige woning voor mensen met #dementie staat zachtjes kerstmuziek aan. Aan tafel zit meneer de Groot. Als verzorgende Isa eens goed kijkt, ziet ze dat hij met een kerstbal, uit de schaal op tafel, in zijn hand zit. Hij frunnikt constant aan de bal en probeert hem in zijn mond te steken. Geschrokken probeert Isa de bal uit zijn hand te krijgen, maar meneer weigert.

u zit op mijn stoel....

U zit op mijn stoel.... Mevrouw Bosveld loopt de huiskamer van de woning voor mensen met #dementie binnen. Als ze bij de tafel komt, ziet ze het gelijk, de nieuwe mevrouw zit op haar stoel. Boos zegt ze 'u zit op mijn stoel'. Verzorgende Alma probeert het te sussen door te zeggen 'iedereen mag hier zitten waar ze wil, we hebben geen eigen stoel'. Samen met het team kijken we naar deze situatie die vaak voorkomt, ook bij cliënten met somatische klachten.