Alle schaapjes…
Meneer Van Laar woont sinds een paar weken in de kleinschalige woning voor mensen met dementie. De overgang is groot en alles voelt nog nieuw, maar langzaam begint hij zijn plek te vinden. Zijn vrouw en hun kinderen komen vaak langs en geven hem veel steun. Ook zijn kleinzoon David, die onlangs zelf vader is geworden, loopt geregeld binnen om even bij opa te zitten.
Door alle nieuwe indrukken is meneer Van Laar ’s avonds vaak uitgeput. Dat laat hij duidelijk merken. Wanneer teamlid Marleen hem later op de avond vraagt of hij wil gaan slapen, knikt hij meestal instemmend. Maar zodra zij vraagt of hij met haar meeloopt, verandert de sfeer. Dan zegt hij steevast dat hij niet meegaat. Het is een patroon dat zich elke avond herhaalt en het team probeert te voorkomen dat naar bed gaan een strijd wordt.
De volgende ochtend, wanneer mevrouw Van Laar samen met haar dochter op bezoek komt, vraagt Marleen voorzichtig of hij thuis ook moeite had met naar bed gaan. Zijn vrouw schudt haar hoofd en zegt dat ze geen idee heeft waar dit gedrag vandaan komt. Terwijl ze samen verder praten over vroegere gewoonten, herinnert haar dochter zich ineens iets. Ze vertelt dat haar vader er vroeger altijd op stond dat iedereen al in bed lag voordat hij zelf ging slapen. Hij liep dan door het huis, controleerde of alles afgesloten was en deed de lichten uit. Pas als hij zeker wist dat alles en iedereen veilig was, ging hij zelf naar bed. Hij zei dan ook altijd ‘alle schaapjes zijn weer op het droge’.
In het team wordt besloten om die avond iets nieuws te proberen. Wanneer het bijna bedtijd is, zegt Iris tegen meneer Van Laar dat zij erg moe is en alvast naar bed gaat. Ze vraagt hem of hij straks wil afsluiten. Daarna loopt ze rustig naar de gang, terwijl collega Noor vanuit een afstandje meekijkt. Meneer Van Laar staat op, loopt naar de ramen om te voelen of ze goed dicht zijn en schakelt vervolgens de lampen uit. In de gang wacht Iris hem op. Ze biedt hem vriendelijk haar arm aan en samen lopen ze, al pratend, naar zijn kamer. Zonder spanning, zonder weerstand.
Naarmate mensen ouder worden, krijgen hun vertrouwde ritmes steeds meer betekenis. Wanneer het brein gaat haperen wordt dit essentieel. Hierbij zijn naasten onmisbaar om die gewoonten te herkennen en te benoemen. Soms lijken ze klein of onbelangrijk, maar juist die details kunnen een wereld van verschil maken.
betercontactmetmensenmetdementie bijmijdoetzedatnooit alzheimer ikmoetnaarmijnmoeder blijfdemenszien signaalgedrag