vrouw

Huil maar...

Meestal in de middag begint het, het grote verdriet van mevrouw Groen. Ze kan, schijnbaar uit het niets, beginnen met huilen. De medewerkers van de woning voor mensen met #dementie vinden het moeilijk. De een probeert haar af te leiden, een ander probeert mevrouw juist op te vrolijken door positieve dingen te noemen.

Maar meestal is het effect maar van korte duur.

Als we hierover praten, komen een aantal inzichten. Het is vaak onze behoefte als zorgmedewerker dat onze bewoners vrolijk zijn. Bij navraag in het team blijkt niemand iedere dag de hele dag vrolijk te zijn. Wij hebben allemaal onze emoties, die gedurende de dag wisselen. Teamlid Noelle vertelt zelfs dat zij soms muziek opzet om 'even lekker te gaan janken'.

Ons zorgzame hart maakt dat emoties moeilijk te zien zijn bij degenen voor wie we zorgen. Toch zijn deze emoties er, juist ook bij mensen met dementie. Als we deze emoties erkennen, voelt de ander zich gezien. Doe dit dan met korte zinnen 'ik zou ook verdrietig zijn' 'het is ook wat'. Hierdoor ontstaat contact.

Soms neemt hierdoor de emotie af of komt iemand in een andere emotie. Soms ook niet en dat is ook helemaal goed.

 

Durf emoties te laten bestaan, hiermee verbind je op gevoel.

 

#betercontactmetmensenmetdementie #alzheimer #bijmijdoetzedatnooit